Οι τελευταίες ημέρες ήταν δύσκολες για την Κεφαλονιά και δοκίμασαν την τοπική κοινωνία και τον καθένα μας προσωπικά σε έναν πολύ ευαίσθητο τομέα: στην ασφάλεια της ανθρώπινης ζωής και στη δυνατότητα των δημόσιων υπηρεσιών να βρίσκονται εκεί όταν τις χρειαζόμαστε.
Μέσα σε ένα ήδη βαρύ κλίμα για τη δημόσια υγεία, με το Γενικό Νοσοκομείο Κεφαλονιάς να αντιμετωπίζει ελλείψεις γιατρών, με τη δικαστική έρευνα για τον τραγικό θάνατο της Μυρτώς να βρίσκεται σε εξέλιξη και με την αιφνίδια παραίτηση του διοικητή να αφήνει πίσω της πολλά ερωτήματα, ήρθαν δύο ακόμη τραγικά γεγονότα.
Ένας 53χρονος εργαζόμενος έχασε τη ζωή του στη Λειβαθώ, μέσα σε ένα φρεάτιο, την ώρα της δουλειάς του. Την αμέσως επόμενη ημέρα, ένας νέος άνθρωπος, μόλις 20 ετών, άφησε τη ζωή του στην άσφαλτο του δρόμου Πόρου–Σκάλας, ενός από τους πλέον πολυσύχναστους τουριστικούς δρόμους της Κεφαλονιάς.
Δύο άνθρωποι μέσα σε δύο ημέρες.
Δεν συνδέονται οι δύο τραγωδίες μεταξύ τους και ασφαλώς δεν είναι ίδιες οι συνθήκες. Έφεραν όμως στην επιφάνεια την ίδια αγωνία: τι συμβαίνει από τη στιγμή που θα συμβεί το κακό μέχρι τη στιγμή που θα φτάσει η βοήθεια;
Τι συνέβη στον δρόμο Πόρου–Σκάλας;
Για το τροχαίο δυστύχημα έχουν διατυπωθεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και επώνυμα, σοβαρές καταγγελίες σχετικά με τον χρόνο που χρειάστηκε για να φτάσει το ασθενοφόρο, καθώς και για την ανταπόκριση της Αστυνομίας.
Υπάρχει όμως και μια εικόνα που δύσκολα προσπερνάς: πολίτες που βρέθηκαν μπροστά σε έναν βαριά τραυματισμένο νέο άνθρωπο προσπάθησαν να βοηθήσουν, χωρίς να γνωρίζουν τι ακριβώς έπρεπε να κάνουν, περιμένοντας απελπισμένοι εκείνους που είχαν τις γνώσεις και τα μέσα να αναλάβουν.
Δεν γνωρίζουμε —και δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να υποθέσουμε— αν μια διαφορετική χρονικά ανταπόκριση θα μπορούσε να αλλάξει την έκβαση.
Εκείνο όμως που έχουμε κάθε δικαίωμα να ρωτήσουμε είναι αν το σύστημα έκτακτης ανάγκης του νησιού έχει σήμερα τις δυνάμεις που θα χρειαστώ όταν βρεθώ στην άσφαλτο.
Ασθενοφόρα μπορεί να έχουμε. Πληρώματα έχουμε;
Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει δωρεές ασθενοφόρων, έχουν προστεθεί οχήματα και κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν υπάρχει υλικοτεχνική υποδομή. Ένα ασθενοφόρο όμως χωρίς το απαραίτητο πλήρωμα δεν μπορεί να βρίσκεται στον δρόμο.
Η Κεφαλονιά είναι μεγάλο και δύσκολο γεωγραφικά νησί. Από τον βορρά μέχρι τον νότο οι αποστάσεις είναι μεγάλες, το οδικό δίκτυο δεν επιτρέπει παντού γρήγορες μετακινήσεις και τους μήνες της τουριστικής περιόδου ο πληθυσμός και η κυκλοφορία πολλαπλασιάζονται.
Δεν έχει καμία ευθύνη γι’ αυτό ο διασώστης που βρίσκεται μέσα σε εκείνο το ασθενοφόρο. Ούτε ο γιατρός που εφημερεύει ούτε ο αστυνομικός που εκείνη την ώρα βρίσκεται σε άλλο περιστατικό.
Το ερώτημα είναι άλλο: γιατί δεν έχουμε αρκετούς ανθρώπους για να μας προστατέψουν στη δύσκολη στιγμή;
Και δεν είναι μόνο το ΕΚΑΒ
Για την Αστυνομία της Κεφαλονιάς ακούμε εδώ και χρόνια για ελλείψεις προσωπικού και κενές θέσεις, ενώ οι ανάγκες ενός τουριστικού νησιού κάθε άλλο παρά μειώνονται. Το Λιμενικό, από την άλλη, καλείται να επιτηρεί και να εξυπηρετεί μια τεράστια θαλάσσια περιοχή.
Και υπάρχει βεβαίως η Πυροσβεστική, πανταχού παρούσα σχεδόν σε κάθε δύσκολο συμβάν όπου ζητείται η συνδρομή της, από πυρκαγιές μέχρι τροχαία και απεγκλωβισμούς. Μαζί της και οι εθελοντικές ομάδες του νησιού, που όχι λίγες φορές φτάνουν πρώτες επειδή απλούστατα βρίσκονται πιο κοντά.
Την ίδια ώρα οι διακομιδές και οι αεροδιακομιδές πάνε κι έρχονται, θυμίζοντάς μας ότι ολόκληρη αυτή η αλυσίδα πρέπει να λειτουργεί: από την πρώτη κλήση και το ασθενοφόρο μέχρι το Νοσοκομείο και, όταν χρειαστεί, τη μεταφορά του ασθενούς εκτός νησιού.
Απλώς πας στη δουλειά σου…
Αυτό που μας ταρακούνησε περισσότερο αυτές τις ημέρες είναι η συνειδητοποίηση το πόσο εύκολα, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, μπορεί να ανατραπεί η ζωή ενός ανθρώπου, ζωή σου. Αυτό το ξέρουν καλά οι επιζήσαντες από τροχαία και αιφνίδιες ασθένειες.
Απλώς πας στη δουλειά σου, όπως έκανες τόσα χρόνια, και βρίσκεσαι μέσα σε ένα φρεάτιο. Απλώς οδηγείς στον δρόμο που έχεις περάσει δεκάδες φορές και ξαφνικά βρίσκεσαι τραυματισμένος στην άσφαλτο.
Από εκείνη τη στιγμή η ζωή σου εξαρτάται και από άλλους και από το σύστημα. Από τον άνθρωπο που θα καλέσει για βοήθεια, από εκείνον που ίσως γνωρίζει πρώτες βοήθειες, από το πού βρίσκεται το ασθενοφόρο και αν υπάρχει διαθέσιμο πλήρωμα, από το πόσο γρήγορα θα φτάσει η Αστυνομία, από το Νοσοκομείο που θα σε υποδεχθεί.
Οι ευθύνες όμως υπάρχουν
Και εδώ πρέπει να σταματήσουμε να μιλάμε μόνο για τους ανθρώπους της πρώτης γραμμής, γιατί διαφορετικά αφήνουμε στο απυρόβλητο εκείνους που έχουν χρέος να φροντίζουν ώστε αυτές οι υπηρεσίες να μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους.
Οι ελλείψεις στο Νοσοκομείο δεν εμφανίστηκαν χθες. Για τα προβλήματα του ΕΚΑΒ δεν μάθαμε μετά το τελευταίο τροχαίο. Για τις ελλείψεις στην Αστυνομία ακούμε εδώ και χρόνια. Για το οδικό δίκτυο της Κεφαλονιάς έχουν γραφτεί δεκάδες ρεπορτάζ, έχουν δημοσιευθεί φωτογραφίες και καταγγελίες κατοίκων, έχουν σταλεί επιστολές, έχουν εκδοθεί ανακοινώσεις. Κανείς λοιπόν δεν μπορεί να πει ότι δεν γνώριζε.
Και εδώ μπαίνει αναπόφευκτα η πολιτική ευθύνη. Τι έχει διεκδικήσει ο βουλευτής Κεφαλονιάς και Ιθάκης από την κυβέρνηση για τη στελέχωση του Νοσοκομείου, του ΕΚΑΒ και της Αστυνομίας και, κυρίως, ποιο ήταν το αποτέλεσμα αυτών των διεκδικήσεων; Γιατί διεκδίκηση δεν είναι ακόμη ένα δελτίο Τύπου που θα δημοσιευθεί στα τοπικά μέσα με ένα γενναίο λιβάνισμα στον υπουργό. Η διεκδίκηση είναι πίεση, επιμονή και αποτέλεσμα για μένα.
Το ίδιο ισχύει για τους Δήμους και την Περιφέρεια. Μπορεί να μην προσλαμβάνουν γιατρούς ή διασώστες, έχουν όμως ευθύνη για μεγάλο μέρος των υποδομών μέσα στις οποίες κινούμαστε: δρόμους, φωτισμό, σήμανση, επικίνδυνα σημεία που οι πολίτες καταγγέλλουν ξανά και ξανά. Και έχουν βεβαίως πολιτική υποχρέωση να διεκδικούν από το κεντρικό κράτος όσα δεν ανήκουν στις δικές τους αρμοδιότητες.
Οι ευθύνες δεν μπορούν μονίμως να ταξιδεύουν από γραφείο σε γραφείο μέχρι τελικά να εξαερώνονται και να μην τις θυμάται κανείς.
Δεν περιμένουμε από κανέναν αιρετό να εξαφανίσει τα τροχαία, τα εργατικά ατυχήματα ή τις ασθένειες. Αυτό θα ήταν παράλογο. Περιμένουμε όμως από όσους ζητούν την ψήφο μας να έχουν κάνει ό,τι περνά από το χέρι τους ώστε, όταν μου συμβεί το κακό να υπάρχει δίκτυο προστασίας της ζωής μου.
Και αυτό δεν αποδεικνύεται με ανακοινώσεις και δελτία Τύπου, ούτε με λιβανίσματα και συγχαρητήρια ψηφίσματα. Αποδεικνύεται στον ασφαλή δρόμο, στο ασθενοφόρο, στο περιπολικό και μέσα στο Νοσοκομείο. Εκεί όπου, όταν έρθει η δύσκολη ώρα, τελειώνουνε τα λόγια.
Αυτό που έμεινε από αυτές τις δύσκολες ημέρες δεν είναι μόνο η θλίψη για δύο ανθρώπους που χάθηκαν τόσο ξαφνικά. Είναι και μια ανασφάλεια που μπήκε, θέλουμε δεν θέλουμε, στη σκέψη πολλών από εμάς.
Αν συμβεί κάτι σε μένα, στον άνθρωπό μου, στο παιδί μου, θα φτάσει η βοήθεια όταν τη χρειαστώ;
Δεν ξέρω αν σήμερα μπορούμε να απαντήσουμε με βεβαιότητα σε αυτό το ερώτημα. Εγώ δεν μπορώ. Ξέρω όμως ότι μια κοινωνία δεν πρέπει να περιμένει την επόμενη τραγωδία με τα χέρια σταυρωμένα γιατί το κόστος μπορεί να είναι πολύ βαρύ.
Ελένη Δ. Χιόνη
https://www.kefaloniapress.gr/topika/parapolitika/article/902524/ki-an-ayrio-chreiasto-ego-voitheia-poios-tha/?fbclid=IwY2xjawUyPhxleHRuA2FlbQIxMQBwZG9mBXNydGMGYXBwX2lkEDIyMjAzOTE3ODgyMDA4OTIAAR5_BbV1Oj7e6_YKIfO5EzerrX-DuzmUnnvqkfc338c1ib91oyKs2YO_lkP9dA_aem_5L9Tg7jb25NDiFiumOOTkg
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου