Οι ελιές θα μείνουν στα δέντρα… και δεν θα φταίει ο καιρός!
Καθημερινά έρχονται στο γραφείο μου άνθρωποι και συζητάμε. Όλοι έχουν ελιές. Όλοι ψάχνουν εργάτες. Και όταν βρίσκουν, το μεροκάματο φτάνει τα 70 και 80 ευρώ, με ωράριο 8:00 έως 15:00, μαζί με φρέντο, Coca-Cola και σάντουιτς.
Και καλά κάνουν οι εργάτες. Η δουλειά είναι δύσκολη, απαιτητική και πρέπει να πληρώνεται.
Όμως ας μιλήσουμε και για τον παραγωγό.
Όταν το λάδι είχε ανέβει σε υψηλές τιμές, κάπως έβγαινε η χρονιά. Υπήρχε ένα περιθώριο να καλυφθούν τα έξοδα, να πληρωθούν τα μεροκάματα και να μείνει κάτι στην τσέπη.
Τώρα, με το λάδι στα 3,20€ το κιλό, κάνεις λογαριασμό πριν καν ξεκινήσεις και καταλαβαίνεις ότι αντί να δουλεύεις για να κερδίσεις, δουλεύεις για να πληρώσεις.
Και αναρωτιέμαι…
Ποιος θα μαζέψει τις ελιές όταν το κόστος συγκομιδής ξεπερνά την αξία του προϊόντος;
Φοβάμαι πως φέτος θα δούμε κάτι που μέχρι χθες φάνταζε αδιανόητο: παραγωγούς να αφήνουν τις ελιές πάνω στα δέντρα.
Όχι από αδιαφορία.
Όχι από τεμπελιά.
Αλλά γιατί απλά δεν θα συμφέρει να τις μαζέψουν.
Και τότε όλοι θα θυμηθούν τον αγρότη.
Όταν όμως θα είναι αργά.
Γιατί το ελαιόλαδο δεν παράγεται στα ράφια των σούπερ μάρκετ.
Παράγεται με ιδρώτα, έξοδα, αγωνία και καθημερινό αγώνα.
Και αν καταρρεύσει ο παραγωγός, δεν θα μείνουν μόνο οι ελιές αμάζευτες. Θα μείνει πίσω ολόκληρη η ελληνική ύπαιθρος.
Κειμενο ,Μαραγκός Γεώργιος
