Έμεινε η κοινωνία του Πόρου παγωμένη και μουγκή μπροστά στην είδηση του χαμού του πολυαγαπημένου μας φίλου, του παιδιού της γειτονιάς μας, του νεαρού Φάμπι.
Δεν είναι μόνο ο τρόπος που έφυγε τόσο ξαφνικά που μας άφησε όλους άναυδους. Είναι και η αδικία που νιώθουμε βαθιά μέσα μας, αυτή η αδικία που δεν ξέρουμε πώς να αντιμετωπίσουμε και που μας αφήνει όλους αμίλητους, σοκαρισμένους, ανήμπορους να το πιστέψουμε.
Πώς αλλιώς να νιώσεις όταν τον είδες μόλις το προηγούμενο βράδυ στο Veranda, όταν αντάλλαξες λίγες κουβέντες μαζί του, χωρίς να μπορείς ούτε για μια στιγμή να φανταστείς ότι θα ήταν η τελευταία φορά που θα τον έβλεπες…
Πώς να μη σφίγγεται η καρδιά σου όταν συνειδητοποιείς πως εκείνη η τελευταία κουβέντα που είχες μαζί του δεν θα έπρεπε να είναι η τελευταία;
Δεν πρέπει να φεύγουν τόσο νέοι άνθρωποι. Όχι στα 21 τους χρόνια. Είναι άδικο. Είναι αδιανόητο. 💔
Ας γίνει όμως αυτή η τραγωδία μια υπενθύμιση για όλους τους νέους μας:
Προσέχετε. Μην τρέχετε. Μην παίρνετε ρίσκα. Να φοράτε πάντα κράνος.
Μια στιγμή μπορεί να αλλάξει για πάντα τη ζωή τη δική σας και όλων όσοι σας αγαπούν.
Καλό ταξίδι, Φάμπι…
Ο Πόρος θα σε θυμάται. 🖤
Κουράγιο και δύναμη στην οικογένειά του και στους ανθρώπους που τον αγάπησαν. 🖤💔
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου