Οι θεσμοί συνδιοίκησης-συνδιαχείρισης απετέλεσαν ιστορικά μια τακτική
επιλογή της αστικής εξουσίας με στόχο τον αποπροσανατολισμό των διεκδικήσεων
και τον αφοπλισμό του εργατικού-λαϊκού κινήματος. Από τη δεκαετία του '60 σε
Η.Π.Α, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία δημιουργήθηκαν αντίστοιχοι θεσμοί σε εργοστάσια
αλλά και στο δημόσιο τομέα. Ίδια κατεύθυνση υπήρξε στα πανεπιστήμια με τη
συμμετοχή φοιτητών στα όργανα διοίκησης, καθόλου τυχαία μετά το Μάη του '68. Η
συμμετοχή ήρθε ως «παραχώρηση» με στόχο την αποδυνάμωση των κινημάτων και των
εξεγέρσεων μέσω του αποπροσανατολισμού τους.
Οι εργαζόμενοι θα συμμετείχαν μέσω αντιπροσώπων και θα είχαν λόγο στη
διοίκηση μέσα από τη διαμόρφωση θεσμών και μηχανισμών, που λειτούργησαν ως
χώροι ανάπτυξης μιας εργατικής αριστοκρατίας, η οποία προσέφερε χρήσιμες
υπηρεσίες στην καθυπόταξη αγώνων και συνειδήσεων. Στην Ελλάδα στήθηκαν τέτοιοι
μηχανισμοί σε ΑΕΙ-ΤΕΙ, στο δημόσιο και με τη συμμετοχή της ΓΣΕΕ στους δήθεν
κοινωνικούς διαλόγους από τη δεκαετία του '80.









.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)


