Ιράν: Το καθεστώς απειλεί τους διαδηλωτές με θανατική ποινή – Το χάος και η σκληρή πραγματικότητα

 

Τα γεγονότα του 1953 και η σημερινή οικονομική ασφυξία σημαντικότατου τμήματος της κοινωνίας του Ιράν είναι πιθανότατα οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος: του αγώνα για εθνική κυριαρχία και αξιοπρεπή διαβίωση

Οι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις κλιμακώνονται και εξαπλώνονται σε όλο και περισσότερες πόλεις του Ιράν. Παράλληλα, αναφορές κάνουν λόγο για δεκάδες νεκρούς, ανάμεσά τους και αρκετοί αξιωματικοί της Υπηρεσίας Εγκληματολογικών Ερευνών της Τεχεράνης, που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της νύχτας, σύμφωνα με ιρανικά κρατικά μέσα.

Συγκεκριμένα, το ιρανικό πρακτορείο Tasnim ισχυρίζεται ότι αρκετοί αξιωματικοί της Υπηρεσίας Εγκληματολογικών Ερευνών της Τεχεράνης σκοτώθηκαν στη διάρκεια της νύχτας, όταν δέχτηκαν επίθεση από «ένοπλους διαδηλωτές».

Η σημερινή οργή στους δρόμους είναι το αποτέλεσμα μιας ιστορίας που δεν επουλώθηκε ποτέ

Σήμερα, εν έτει 2026, η πίεση δεν ασκείται με πράκτορες στους δρόμους, αλλά με το τραπεζικό σύστημα. Οι διεθνείς κυρώσεις, που παρουσιάζονται ως μέσο πίεσης προς την ηγεσία, έχουν στην πραγματικότητα διαλύσει την κοινωνική βάση.

Η κατάρρευση του ριάλ: Η αγοραστική δύναμη των Ιρανών έχει εκμηδενιστεί. Ενώ το καθεστώς διατηρεί τους πόρους του για τις δυνάμεις ασφαλείας, ο μέσος πολίτης βλέπει τις οικονομίες μιας ζωής να χάνονται.

Έλλειψη φαρμάκων και αγαθών: Παρά τις εξαιρέσεις για ανθρωπιστικούς λόγους, οι περιορισμοί στις τραπεζικές συναλλαγές έχουν καταστήσει δύσκολη την εισαγωγή κρίσιμων φαρμάκων, πλήττοντας τους ασθενείς και όχι τους πολιτικούς.

Η αντίφαση της Δύσης: Η Δύση δηλώνει ότι στηρίζει τους διαδηλωτές, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί κυρώσεις που τους οδηγούν στην πείνα. Αυτή η αλαζονική στάση ενισχύει το επιχείρημα του καθεστώτος περί «οικονομικής τρομοκρατίας».

Ανάμεσα σε Συμπληγάδες

Οι διαδηλωτές που αντιμετωπίζουν σήμερα την απειλή της θανατικής ποινής και τα πυρά των κατασταλτικών μηχανισμών βρίσκονται σε μια τραγική θέση:

Από τη μια αντιμετωπίζουν ένα θεοκρατικό κράτος που αρνείται να εξελιχθεί και χρησιμοποιεί τη βία για να επιβιώσει.

Από την άλλη βλέπουν μια Δύση που κεκαλυμμένα «πανηγυρίζει» για το σημερινό χάος που επικρατεί στο Ιράν, ενδεχομένως ελπίζοντας σε μια νέα «Επιχείρηση Αίας» που θα της δώσει ξανά πρόσβαση στις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας. Την καχυποψία έναντι των δυτικών προθέσεων ενισχύει η σημερινή γεωπολιτική συγκυρία· το γεγονός ότι η σημερινή αμερικανική επεμβατικότητα για τέτοιες πηγές απειλεί χώρες σε κάθε γωνιά του πλανήτη – από την Κούβα μέχρι τη Γροιλανδία.