Όταν σκέφτεσαι τη ζωή σου και την κληρονομιά που θα αφήσεις, τι ελπίζεις; Ελπίζεις
να κάνεις τη διαφορά; Να κάνεις τα πράγματα καλύτερα για την οικογένειά σου;
Επιθυμείς, όπως ο Καβάφης, έναν μακρύ δρόμο, γεμάτο περιπέτεια, γεμάτο
ανακαλύψεις; Κι αν ναι, πώς θα πραγματοποιήσεις αυτή την ευχή;
Ίσως αξίζει να εξετάσουμε ένα παράδειγμα του τι σημαίνει να ζει κανείς μια
σπουδαία ζωή... το λαμπρό παράδειγμα του Γιώργου Μηλιαρέση, του πατέρα μας.
Καθώς ολοκληρώνει την 90ή του περιστροφή γύρω από τον ήλιο, συνεχίζει να
μοιράζεται το πάθος και τη φλόγα του. Συνεχίζει να επιλέγει να έχει αντίκτυπο.
Συνεχίζει να νοιάζεται όχι μόνο για την οικογένειά του, αλλά και να αγωνίζεται για
την αγαπημένη του κοινότητα. Κάθε μέρα ζει στο έπακρο.
Εσείς, οι εκλεκτοί αναγνώστες του «Ημερήσιου», γνωρίζετε καλά τον Γιώργο
Μηλιαρέση. Ξέρετε ότι όταν βλέπει έναν τρόπο να βελτιωθεί κάτι στην Κεφαλονιά,
το επισημαίνει με μια κραυγή αφύπνισης, μια έκκληση για ́δράση ώστε να
προστατευτεί ο κόσμος, να φροντιστεί η κοινότητα και να καλλιεργηθεί η ομορφιά
του λαμπερού νησιού μας. Ο Γιώργος βλέπει τι είναι δυνατό και τι είναι απαραίτητο
να γίνει για να υπάρξει πρόοδος. Δεν φοβάται να αμφισβητήσει τους ισχυρούς και να
εκφράσει τη γνώμη του. Έχει την εσωτερική ανάγκη να μοιραστεί το όραμά του ώστε
να υπάρξει δράση... ώστε όλοι να ωφεληθούν. Εσείς οι ίδιοι έχετε γίνει μάρτυρες της
ακατάβλητης αφοσίωσής του μέσα από τα άρθρα που γράφει για την εφημερίδα.
Αυτό που ίσως δεν γνωρίζετε είναι πόσους ανθρώπους έχει εμπνεύσει ο Γιώργος να
κυνηγήσουν τα όνειρά τους — να γίνουν γιατροί, πιλότοι, καθηγητές... να φτάσουν
ψηλότερα απ’ όσο πίστευαν δυνατό. Ο Γιώργος δεν βλέπει μόνο πώς ένας τόπος
μπορεί να μεταμορφωθεί προς το καλύτερο, αλλά βλέπει και πώς ένας άνθρωπος
μπορεί να εξελιχθεί στη μεγαλύτερη φιλοδοξία του. Ενστικτωδώς τους ανυψώνει
προς αυτό το όραμα.
Ο Γιώργος ξέρει τι σημαίνει να έχεις όνειρα... τι σημαίνει να φαίνεται πως
διακόπτονται απελπιστικά... και να τα αναζωογονεί με θέληση, επιμονή και σθένος.
Τρίτο παιδί της Ελένης (Φλωρατου) και του Προέδρου κοινότητας Ιωάννη
Μηλιαρέση, ο Γιώργος γεννήθηκε στις 24 Μαΐου 1936 στα Τζανάτα Κεφαλονιάς. Ως
παιδί αγαπούσε το κολύμπι και να βοηθά με τις μέλισσες της οικογένειας. Μεγάλωσε
βλέποντας την πολιτική προσφορά του πατέρα του. Ήταν ταραγμένες εποχές. Ο
Γιώργος, όπως όλοι στο νησί, επηρεάστηκε από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, την
ιταλική και στη συνέχεια τη γερμανική κατοχή, και τον επακόλουθο εμφύλιο...
Παρά όλα αυτά, ο Γιώργος αγαπούσε το διάβασμα και το σχολείο. Στο γυμνάσιο ήταν
γρήγορος δρομέας — πρωταθλητής στα 400 μέτρα — και του άρεσε να παίζει σε
θεατρικές παραστάσεις και να εκφωνεί δραματικούς λόγους. Αλλά, όπως τα έφερε η
μοίρα, ο σεισμός του 1953 που κατέστρεψε την Κεφαλονιά και πήρε τη ζωή της
γιαγιάς του, έκλεισε και τα σχολεία... Η επούλωση και η ανοικοδόμηση πήραν χρόνο,
οι μαθητές έπρεπε να φύγουν από τα σπίτια τους για να συνεχίσουν τις σπουδές τους
στο Αργοστόλι. Ο Γιώργος δεν τα παράτησε. Ήθελε να γίνει κάτι στη ζωή του.
Μετά την ολοκλήρωση του γυμνασίου, μπήκε στο Εμπορικό Ναυτικό. Αγαπούσε τη
θάλασσα και δεν μπορούσε να αντισταθεί στο κάλεσμά της.
Στα ταξίδια του, η Νέα Υόρκη του τράβηξε την προσοχή ως τόπος ευκαιριών. Εκεί
φοίτησε στο πανεπιστήμιο . Με τη βοήθεια ενός ελληνοαγγλικού λεξικού για να
κατανοεί τα μαθήματά του, απέκτησε πτυχίο ηλεκτρολόγου μηχανικού από το City
College Of New York. Τυχερός, γνώρισε και τον έρωτα της ζωής του, τη Λίσια
Ρούσιτς. Ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του στο New York University και βρήκε
δουλειά στη Long Island Lighting.
Το 1973, θέλοντας να επιστρέψει στην Ελλάδα, ο Γιώργος και η Λίσια μετακόμισαν
στην Αθήνα με την πρώτη τους κόρη, την Έλενα. Αρχικά ο Γεώργιος εργάστηκε στη
ΔΕΗ. Έπειτα, το 1974, ξεκίνησε την καριέρα του στο Πολεμικό Ναυτικό των
Ηνωμένων Πολιτειών στην Αθήνα, ως Ηλεκτρολόγος Μηχανικός. Ο Γεώργιος και η
Λίσια απέκτησαν άλλες δύο κόρες, την Χριστίνα και την Ισμήνη.
Το 1977, η καριέρα του Γιωργου οδήγησε την οικογένεια στη Νεάπολη της Ιταλίας,
όπου έζησαν για πολλά χρόνια. Ο Γιώργος ήταν διευθυντής της Μονάδας Επισκευής
Πλοίων, επιθεωρώντας και συντηρώντας πλοία του Αμερικανικού Ναυτικού σε όλη
τη Μεσόγειο και τον Περσικό Κόλπο. Ήταν ανεκτίμητο στέλεχος του Ναυτικού και
έλαβε πολλές διακρίσεις.
Το 2004, μετά από 30 χρόνια υπηρεσίας, ο Γιώργος συνταξιοδοτήθηκε. Εκείνος και η
Λίσια επέστρεψαν στην πατρίδα του, την Κεφαλονιά. Μετακόμισαν στον Πόρο, όπου
ο Γιώργος είχε την ευκαιρία να ασχοληθεί με το χόμπι του: την μελισσοκομία.
Συνεχίζει να παράγει από το καλύτερο μέλι. Αλλά ο Γιώργος δεν ήταν άνθρωπος που
θα ζούσε απλώς μια ζωή αναψυχής, συζητώντας πολιτική και τα προβλήματα του
κόσμου με φίλους. Ήταν αποφασισμένος να κάνει τη διαφορά, γι’ αυτό έθεσε
υποψηφιότητα για Δήμαρχος Ελειού-Πρόννων, για να διορθώσει τα κακώς κείμενα
που έβλεπε να πληγώνουν τον τόπο που τόσο αγαπά. Κέρδισε μια θέση στο δημοτικό
συμβούλιο. Κατά τη θητεία του είχε την ευκαιρία να πιέσει για δράση, ώστε να
δημιουργηθεί ένας καλύτερος τόπος για όλους.
Μέχρι σήμερα, όπως γνωρίζετε αγαπητοί αναγνώστες, ο Γιώργος συνεχίζει να είναι
πρωταθλητής της Κεφαλονιάς, του Πόρου και των ανθρώπων του. Γράφει τακτικά
άρθρα στον «Ημερήσιο», επισημαίνοντας αδικίες, επικίνδυνες συνθήκες υποδομών
και τρόπους βελτίωσης των συνθηκών σε αυτό το όμορφο νησί.
Στα 90 του χρόνια, παραμένει μια δύναμη υπολογίσιμη και τιμή να τον γνωρίζει
κανείς. Χρόνια πολλά Γεώργιε! Να τα εκατοστίσεις. Είσαι ένα επιβλητικό παράδειγμα
του τι σημαίνει να ζεις τη ζωή στο έπακρο, να κάνεις τη διαφορά. Δείχνεις σε όλους
μας ότι ποτέ δεν είναι αργά να έχεις αντίκτυπο, να ζεις με πάθος και να προσπαθείς να
αφήσεις τον κόσμο καλύτερο απ’ ό,τι τον βρήκες!!
Έλενα, Χριστίνα, Ισμήνη Μηλιαρεση
20 Μαΐου 2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου