Απευθύνομαι μόνο στους Ληξουριώτες και όχι εις τους λοιπούς
«μεγαθύμους Κεφαλλήνας», όχι επειδή απαξιώ, αλλά γιατί μόνο
εμάς αφορά το πρόβλημα και, όπως θα εξηγήσω παρακάτω, αυτό
πρέπει να το δείχνουμε:
Την Παρασκευή 23.01.2026 έτος κυβερνήσεως Κούλη έβδομον,
πήγα στο Αργοστόλι, για να κάμω τη στραβωμάρα μου. Σχεδόν
κάθε Παρασκευή πηγαίνω και, χωρίς τις άλλες να είναι μια απλή
διαδικασία, αυτή τη φορά έπρεπε να πάω με το αυτοκίνητο και να
υποστώ το μαρτύριο της οδήγησής στο κυκλοφοριακό χάος του
Αργοστολίου. Από το άγχος μου να ξυπνήσω στις 06:00
προκειμένου να προλάβω το φέρυ των 07:00 (δράττομαι εδώ της
ευκαιρίας να ζητήσω και δημοσίως συγνώμη από την γλυκυτάτη
κυρία Τρομπέτα, για την ταλαιπωρία, που της επιφέρω κατά τους
ελιγμούς της επιβιβάσεως), για να βρω μία θέση στάθμευσης
στην «μεγαλούπολη», της Κεφαλονιάς, δεν κοιμήθηκα όλη νύχτα.
Νυσταγμένος και κουρασμένος έφτασα στις 7:30 στην
«μητρόπολη», βρήκα την περιπόθητη θέση στάθμευσης δίπλα στις
λαμαρίνες για τα έργα που γίνονται στο μουσείο, με τα 7.000.000€,
που ο πονηρούλης Κούλης «έκλεψε» από την Ιακωβάτειο και εκεί
αφού περίμενα μία ώρα για να ανοίξουν οι Υπηρεσίες ξεκίνησα για
το Κτηματολογικό Γραφείο, διαπιστώνοντας στη μέση της
διαδρομής ότι είχα διαπράξει μέγα σφάλμα στρατηγικής αφού
έχασα την θέση στάθμευσης που με τόσο κόπο απέκτησα! Για να
διορθώσω το σφάλμα αποφάσισα αφήσω το αμάξι στο
Κτηματολογικό Γραφείο και να κατέβω πεζός στο Πρωτοδικείο
(απόσταση ενός χιλιομέτρου περίπου) όταν τελείωσα όσα είχα να
κάνω εκεί, γύρισα πεζός στο Κτηματολογικό Γραφείο, μπήκα στο
αυτοκίνητο κατάκοπος, εκνευρισμένος, λυπημένος με την κατάντια
μας και με το στομάχι δεμένο κόμπο από έναν ένα Ness καφέ
«σκέτονε» που είχα πιει για να ξυπνήσω και νόμιζα ότι θα
επιστρέψω στο Ληξούρι, χωρίς προβλήματα. Φρούδα ελπίς! Για να
προλάβω το φέρυ αποφάσισα, να μην πορευθώ σε όλη την
παραλιακή του Αργοστολίου, που ως γνωστόν κινδυνεύεις να
«κολλήσεις», άλλα να κόψω την διαδρομή στη μέση κατεβαίνοντας
από τους κάθετους στην παραλία δρόμους. Διάλεξα έναν που
χρησιμοποιούσαν και άλλοι οδηγοί- ακριβώς για να είμαι βέβαιος
ότι δεν αποτελεί μονόδρομο- και φαντάζεστε πώς ένιωσα στην
κατάσταση πού ήμουν, όταν είδα ένα περιπολικό, να έχει
τοποθετηθεί απέναντι στον δρόμο και έναν Αξιωματικό της
Τροχαίας και έναν Αστυνομικό να σταματούν τα αυτοκίνητα! Αρχικά
σκέφτηκα ότι πρόκειται, για τακτικό έλεγχο και εκνευρίστηκα που
«βρήκαν» την ώρα και το μέρος να τον πραγματοποιήσουν, μετά
εξεπλάγην, όταν άκουσα τον Αστυνομικό να φωνάζει «άδεια
κυκλοφορίας, δίπλωμα, ασφάλεια, πάτε ανάποδα σε μονόδρομο»
Καλά, αναρωτήθηκα, εγώ είμαι «σεσημασμένος» αφηρημένος,
αλλά οι άλλοι οδηγοί; Με οργή τότε διαπίστωσα από κάτι
«τσιρότα» που είχαν κολλήσει στο σήμα απαγόρευσης στροφής
δεξιά (σε αυτό βρήκαν) και στα από τα αμάξια που συνέρρεαν
«ανάποδα στο μονόδρομο», ότι ο μονόδρομος δημιουργήθηκε
πρόσφατά και ότι ο Αξιωματικός της Τροχαίας και ο Αστυνομικός
ήταν εκεί όχι για να το επισημαίνουν στους οδηγούς, να
διευκολύνουν την κυκλοφορία και το πολύ -πολύ να κάνουν καμία
σύσταση, αλλά για να «γράφουν» την παράβαση αυτή και όχι
μόνο αλλά και άλλες παραβάσεις! Εμένα με έγραψαν, ας πούμε για
ΚΤΕΟ και ένα παιδάκι μάλλον «ντιλιβερά», για κράνος (ευτυχώς
όσο έγραφαν το παιδάκι, βρήκαν την ευκαιρία να περάσουν στην
παραλιακή τρία τέσσερα αυτοκίνητα, κινούμενα πάντα «ανάποδα
στο μονόδρομο» χωρίς να τιμωρηθούν).
Αγανακτισμένος διαμαρτυρήθηκα στον Αξιωματικό, ότι αυτό που
κάνουν αντιβαίνει στις αρχές της χρηστής Διοίκησης (εντάξει, μην
γελάτε, επειδή ψάχνω για αρχές χρηστής Διοίκησης επί Κούλη,
πάνω στα νεύρα μου το είπα) για να εισπράξω την λεπτή ειρωνεία
του: «Σοβαρά μιλάτε κύριε Λουκέρη;!» Αν όμως ο καθ’ όλα ευγενής
(το λέω και το εννοώ!) Αξιωματικός συμπεριφέρθηκε με λεπτή
ειρωνεία, η
συμπεριφορά και η εμφάνιση του Αστυνομικού θύμιζε «μπράβο»
νυχτερινού κέντρου (συγνώμη φίλε Αστυνομικέ αλλά η
συμπεριφορά σου ήταν τόσο απαίσια που δεν μου άφησε
περιθώρια να πω: «Ο άνθρωπος τη δουλειά του κάνει». Το
γνωρίζω ότι υπηρετείς ένα καθεστώς αυταρχικό, σε συμβουλεύω
όμως να μην το κάνεις με τόσο ζήλο, γιατί την επόμενη φορά
μπορεί να πέσεις σε τύπο του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε!!!!» και να
σου δημιουργήσει πρόβλημα)
Το αποτέλεσμα ήταν να φύγω με 40 ημέρες στέρηση διπλώματος
(δε με νοιάζει να το κρατήσουν και μόνιμα, έχει πλυθεί τρεις
φορές) 225,00€ πρόστιμο και αρκετά εξευτελισμένος όχι ατομικά,
αλλά ως Ληξουριώτης και όχι τόσο από τη συμπεριφορά του
Δήμου και των Αστυνομικών του Αργοτέτοιου, όσο από τη στάση
ημών των ιδίων, που αντί να λέμε 10 φορές την ημέρα την φράση
που γράφω στον τίτλο, χρησιμοποιώντας και ένα πιο σέξι ρήμα, όχι
μόνο τους ανεχόμαστε, αλλά και συγκρινόμαστε μαζί τους μη
αντιλαμβανόμενοι τις μεγάλες ιδιαιτερότητες της πόλης μας -για
παράδειγμα κατηγορούμε τον Διοικητή του τμήματος Ληξουρίου,
που καταφέρνει με ένα υποστελεχωμένο Αστυνομικό να
αστυνομεύει επαρκώς το Ληξούρι επιδεικνύοντας ηπιότητα και
ανθρωπιά, για …. αυξημένη επιείκεια - που δεν τους δίνουμε να
καταλάβουν ότι Αργοστολιώτης και γενικά Κεφαλλονίτης που
συναντά Ληξουριώτη και δεν αλλάζει δρόμο -ακόμα κι αν είναι να
μπει ανάποδα σε μονόδρομο- από την ντροπή του για όσα έχει
υποστεί το Ληξούρι, αν όχι εξ αιτίας του τουλάχιστον με την ανοχή
του, είναι το λιγότερο αναίσθητος!
ΥΓ1.: «Ως εκ της ιδιότητός μου» έχω φίλους και συνεργάτες
Δικηγόρους και βασικές νομικές γνώσεις διοικητικού δικαίου και θα
μπορούσα σχετικά ανέξοδα να αποφύγω με προσφυγή το
πρόστιμο. Θα το πληρώσω όμως στο ακέραιο, γιατί έχω μάθει στη
ζωή του, να εκτονώνομαι πετώντας λεφτά «στα μούτρα» του
άλλου, όσο εκτονώνεται θαμών σκυλάδικου πετώντας τρεις
δίσκους «γαρούφαλλα» στην τραγουδιάρα μαζί με τους δίσκους.
ΥΓ2.: Φεύγοντας στη διαμαρτυρία μου «Πάντως παιδιά είστε
απαράδεκτοι» ο Αξιωματικός της Τροχαίας μου απάντησε «Ναι,
είμαστε». Ελπίζω να κατάλαβέ το λάθος του και να μην αποτελεί η
απάντηση του μέρος της «λεπτής ειρωνείας» του!
Ιωσήφ Λουκέρης του Βασιλείου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου