Πάρτ τ' αυγό και κούρεφτο.....

 Άι κουρέψου!

by Διονυσια Μενεγατου

Αυτά λέει ο λαός όταν δεν αντέχει άλλο το ψέμα, την κοροϊδία, τα λόγια του αέρα. Δεν το λέει τυχαία. Γιατί στη λαϊκή μας γλώσσα το κούρεμα δεν ήταν ποτέ καλλωπισμός. Ήταν τιμωρία. Ήταν απώλεια. Ήταν ξεγύμνωμα. Το κούρεμα σήμαινε πως κάτι σου πήραν. Τιμή, λεφτά, ελπίδα, δύναμη. Εμείς παιδιά φωνάζαμε στους τσακωμούς μας: Κουρεμένο γίδι που πας στο πανηγύρι και γυρεύεις λάδι σαν τον διακονιάρη. Ο άνθρωπος που τον γδάρανε, που τον άφησαν άφραγκο και εκτεθειμένο, χωρίς προστασία, χωρίς κουβέντα. Τον κολοκούρισε! Δεν τον ακούμπησε απλώς. Τον ρήμαξε. Τον αποτελείωσε. Του πήρε και το τελευταίο που τον κρατούσε όρθιο,μέχρι την κολοτρυπίδα. Τον κούρεψε γουλί! Τον άφησε χωρίς τίποτα. Ούτε τρίχα, ούτε τριχιά! Ούτε ψίχουλο, ούτε ψιχουλάκι. Παλιά το κούρεμα γινόταν με το γάντι, πονούσε έναν έναν. Σήμερα μας κουρεύουν ομαδικά,κλάδο κλάδο. Κουρεύουν τις τιμές για τους αγρότες. Κουρεύουν τις συντάξεις των γερόντων. Κουρεύουν τους μισθούς των εργατών. Δεν κουρεύουν μαλλιά. Ζωές κουρεύουν. Μας αφήνουν στη βροχή χωρίς ομπρέλα,ξηπώλητους στ' αγκάθια,κουρεμένα γίδια, να κοιτάμε τις παλάμες μας και να μη βρίσκουμε ούτε τρίχα αξιοπρέπειας. Μόνο τα βάρη δεν τα κουρεύουν. Μόνο τα χρέη δεν τα αγγίζουν. Αυτά τα αφήνουν να μακραίνουν, να πλέκονται σαν σχοινί γύρω από τον λαιμό του φτωχού. Άλλος κουρεύει κι άλλος πληρώνει! Εμείς πληρώνουμε με σιωπή, με υπομονή, με σκυμμένο κεφάλι. Κάθε χρόνο λίγο πιο γουλί. Λίγο πιο φτωχοί. Λίγο πιο κουρασμένοι. Γι’ αυτό το "άι κουρέψου" δεν είναι βρισιά. Είναι μνήμη. Είναι άμυνα. Είναι κραυγή. Δεν έχουμε άλλη τρίχα να μας πάρετε. Φτάνει πια. Κάνατε την τρίχα τριχιά. Κάτσε κουρέψου. Κουρεύτηκε γουλί. Άντε να κουρεύεσαι. Με γεια το κούρεμα. Άστον να κουρεύεται. Στου κασίδη το κεφάλι. Έκανε το κεφάλι γλόμπο. Πιάς τ’ αυγό και κούρεφ’το. Πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος. Ο Σαμψών Κάποτε, σε μια μακρινή γη, ζούσε ένας άντρας που τον έλεγαν Σαμψών. Ήταν δυνατός… μα δυνατός σαν να κουβαλούσε όλο τον ήλιο στα χέρια του! Ο κόσμος όλος τον φοβόταν και τον θαύμαζε μαζί, γιατί κανείς δεν μπορούσε να τον νικήσει. Μα ο Σαμψών είχε ένα μυστικό: η δύναμή του δεν ήταν μόνο στα μυαλά ή στα μπράτσα του… ήταν στα μακριά, μαύρα μαλλιά του. Κανείς δεν έπρεπε ποτέ να τα αγγίξει, γιατί μέσα τους κατοικούσε η δύναμη που τον έκανε ξεχωριστό. Μια μέρα, εμφανίστηκε μια γυναίκα, η Δαλιδά. Ήταν όμορφη και σοφή, αλλά είχε μέσα της την προδοσία. Οι εχθροί του Σαμψών, οι Φιλισταίοι, της έταξαν θησαυρούς αν ανακάλυπτε το μυστικό της δύναμής του. Η Δαλιδά άρχισε να τον ρωτάει ξανά και ξανά: Σαμψών, πες μου… πού βρίσκεται η δύναμή σου; Κι εκείνος, ντροπιασμένος από την αγάπη και την επιμονή της, αποκάλυψε το μυστικό:Τα μαλλιά μου… αν κοπούν, θα χάσω όλη μου τη δύναμη. Μια νύχτα, καθώς κοιμόταν βαριά από τον ύπνο, η Δαλιδά του ξύρισε τα μαλλιά. Τότε… σαν να εξαφανίστηκε ξαφνικά ο ήλιος από τη γη, η δύναμή του έφυγε! Οι Φιλισταίοι τον έπιασαν, τον τύφλωσαν και τον κλείδωσαν σε μια φυλακή γεμάτη σκλάβους και σκόνη. Αλλά η ιστορία του δεν τελείωσε εκεί. Τα μαλλιά του άρχισαν σιγά-σιγά να ξαναφυτρώνουν… και μαζί τους, η δύναμή του επέστρεφε. Μια μέρα, τον έφεραν μπροστά στον μεγάλο ναό τους, γελώντας και κοροϊδεύοντας. Τότε, ο Σαμψών σήκωσε τις κολώνες του ναού… και το γκρέμισε όλο πάνω τους. Έτσι έγινε θρύλος. Ο Σαμψών μας διδάσκει: η δύναμη δεν είναι μόνο στα χέρια,στα μαλλιά ή στα μυαλά, αλλά στην καρδιά και στην πίστη. Ακόμα και όταν σε προδώσουν οι άνθρωποι γύρω σου… η αλήθεια και η δύναμη σου μπορούν να ξαναβγούν, πιο δυνατές από ποτέ. Πάρτ τ' αυγό και κούρεφτο.....