H κοπή της Βασιλόπιτας του Συλλόγου μας Ε.Ε.Τ.Β.Α Άτρος Κεφαλονιάς.

 ΣΤΕΛΑΤΟΣ ΛΕΥΤΕΡΗΣ.

Εχθές έστω και καθυστερημένα πραγματοποιήθηκε η κοπή της Βασιλόπιτας του Συλλόγου μας Ε.Ε.Τ.Β.Α Άτρος Κεφαλονιάς.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω για μια ακόμη φορά για την παρουσία του και την ομιλία του τον Βουλευτή Κεφαλληνίας και Ιθάκης κο Παναγή Καππάτο, τον Δήμαρχο Αργοστολίου κο Θεόφιλο Μιχαλάτο, τον Πρόεδρο της μείζονος αντιπολίτευσης του Επιμελητηρίου Κεφαλληνίας και Ιθάκης κο Τάσο Καλογηράτο, τον Εκπρόσωπο της Δημοτικής Άρχής και Πρόεδρο της Κοινότητας Πόρου κο Οδυσσέα Γαλιατσάτο, τον συνάδελφο και Πρόεδρο του ΕμποροΕπαγγλεματικόυ συλλόγου Αργοστολίου κο Τσιτιμάκη Γεώργιο, την Πρόεδρο του Πολιτιστικού συλλόγου Πόρου κα Ασπασία Σεριάτου τον πάτερ Κωνσταντίνο Ζαπάντη, για την Τέλεση της κοπής της πίτας και τις πατρικές ευχές του, τον Αντιπρόεδρο του λιμενικού ταμείου κο Βίκτωρα Καμπίτση, τον Πρόεδρο της ΔΕΥΑΚ κο Αργύρη Γαβριελάτο, τα μέλη του Δ.Σ. τα μέλη του συλλόγου, τους εκπροσώπους άλλων ομάδων επιχειρηματιών που μας τίμησαν με την παρουσία τους: Καθώς και όλους του θεσμούς του νομού που επιθυμούσαν να παρευρεθούν αλλά λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων εντός και εκτός νησιού δεν μπορούσαν να παρευρεθούν παρόλο που το επιθυμούσαν. Επίσης να ευχαριστήσω τα μέλη Δημήτρη Πετράτο, Δημήτρη Τσιαμπάο, Σταύρο Τότολο, Σωτήρη Γαλανό και Χρήστο Σακελλαρίου για την ευγενική τους χορηγία σε αναψυκτικά,ποτά, φαγητά κ.ο.κ.

Για όσους δεν μπόρεσαν για λόγους ανωτέρας βίας να παραστούν σας παραθέτω την ομιλία μου.

Κυρίες και κύριοι, αγαπητοί συνάδελφοι,

Σας ευχαριστώ που βρίσκεστε σήμερα εδώ. Όχι απλώς ως επιχειρηματίες, αλλά ως άνθρωποι που επέλεξαν να ζουν, να δημιουργούν και να επενδύουν σε έναν τόπο που πολλοί άλλοι έχουν πάψει να βλέπουν. Έναν τόπο που δεν είναι απλώς γεωγραφία· είναι μνήμη, ιστορία, κόπος και ελπίδα.

Η ιστορία μας διδάσκει ότι οι τόποι δεν παρακμάζουν πρώτα οικονομικά. Παρακμάζουν πρώτα πνευματικά. Όταν η συλλογική πίστη στον τόπο χαθεί, τότε αρχίζει η εγκατάλειψη. Και όταν η εγκατάλειψη γίνει συνήθεια, τότε η παρακμή μοιάζει με φυσικό νόμο.

Ο τόπος μας, εδώ στην Κεφαλονιά, και ιδιαίτερα η δική μας πλευρά του νησιού, βιώνει μια πραγματικότητα που δεν χρειάζεται ωραιοποίηση. Για χρόνια βρίσκεται στην τρίτη ταχύτητα της ανάπτυξης. Και δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι αριθμητική πραγματικότητα. Όταν σε μια περιοχή οι τζίροι είναι 8πλάσιοι από μία άλλη δηλαδή έχουμε την σχέση 1:8 τότε δεν μιλάμε για διαφορά. Μιλάμε για ανισότητα δομική, με προεκτάσεις κοινωνικές, οικονομικές, δημογραφικές κτλ.

Μιλάμε για έναν τόπο με μηδαμινά έργα υποδομής. Με ελλιπή προσβασιμότητα στα φυσικά του πλεονεκτήματα. Με ανυπαρξία αθλητικών εγκαταστάσεων. Με απουσία συστηματικής τουριστικής προβολής. Με μια δημογραφική συρρίκνωση που σιγά σιγά αφαιρεί από τον τόπο το πιο πολύτιμο κεφάλαιό του: τους ανθρώπους του.

Και όλα αυτά ενώ οι επιχειρηματίες του τόπου παλεύουν μόνοι τους.

Βέβαια θα ήταν εύκολο —και ίσως βολικό— να σταματήσουμε εδώ και να κατηγορήσουμε μόνο τους θεσμούς. Την τοπική αυτοδιοίκηση πρώτου και δεύτερου βαθμού. Τις κυβερνήσεις που πέρασαν και δεν είδαν. Τις πολιτικές που σχεδιάστηκαν μακριά από την πραγματικότητα της περιφέρειας.

Όμως η φιλοσοφία μας διδάσκει ότι η αυτοκριτική είναι η αρχή κάθε αναγέννησης.

Γιατί πολλές φορές, εκεί που ο τόπος χρειάζεται ενότητα, εμφανίζεται ο φθόνος. Εκεί που χρειάζεται συνεργασία, εμφανίζεται η καχυποψία. Εκεί που χρειάζεται εμπιστοσύνη, εμφανίζονται καταγγελίες, διώξεις, μικρές προσωπικές συγκρούσεις που μοιάζουν μεγάλες μόνο επειδή ξεχνάμε πόσο μικροί είμαστε μπροστά στα πραγματικά προβλήματα.

Και εδώ πρέπει να ειπωθεί μια αλήθεια δύσκολη αλλά αναγκαία:

Κανένας τόπος δεν καταστρέφεται μόνο από την εγκατάλειψη των άλλων. Καταστρέφεται και από τη διχόνοια των δικών του.

Ο σύλλογος των επιχειρηματιών υπάρχει ακριβώς για να αντιστρέψει αυτή τη λογική. Να γίνει χώρος συλλογικής σκέψης και όχι πεδίο προσωπικών αντιπαραθέσεων. Να λειτουργεί ως κοινή φωνή ενός τόπου που διαφορετικά κινδυνεύει να παραμείνει αόρατος.

Και είναι σημαντικό ότι σε αυτές τις θέσεις ευθύνης βρίσκονται άνθρωποι που δεν προήλθαν από κάποια παρακαταθήκη αλλά από τη γνώση και την εργασία.

Δεν αναφέρομαι σε αυτό για να εξυψώσω πρόσωπα. Αλλά για να θυμίσω κάτι απλό:

οι θεσμοί δεν επιβιώνουν από μόνοι τους. Επιβιώνουν όταν άνθρωποι με γνώσεις, ήθος και αντοχή αποφασίζουν να τους υπηρετήσουν.

Και όμως, ακόμη και τότε, η μεγαλύτερη δυσκολία δεν είναι η εξωτερική πίεση. Είναι η εσωτερική υπονόμευση. Ο φθόνος απέναντι σε όποιον προσπαθεί. Η εύκολη κριτική απέναντι σε όποιον αναλαμβάνει ευθύνη.

Η αρχαία ελληνική σκέψη είχε μια λέξη για αυτό: ύβρις.

Και η ύβρις δεν ήταν απλώς αλαζονεία. Ήταν η άρνηση του μέτρου. Η αδυναμία να δούμε ότι το κοινό καλό είναι μεγαλύτερο από το προσωπικό συμφέρον

Σήμερα όμως η πραγματικότητα γίνεται ακόμη πιο σύνθετη.

Ζούμε σε μια εποχή διεθνούς αστάθειας. Ο πόλεμος μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας έχει ήδη αλλάξει τους οικονομικούς συσχετισμούς της Ευρώπης. Στη Μέση Ανατολή εξελίσσεται μια νέα σύγκρουση με επίκεντρο το Ιράν και δυνάμεις που κινούνται γύρω του. Συγκρούσεις με τεράστιες γεωπολιτικές διαστάσεις και με στρατηγικές που συχνά δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Και όταν η Ευρώπη αποσταθεροποιείται, οι περιφέρειές της το αισθάνονται πρώτες.

Η ενεργειακή κρίση και ο πληθωρισμός πιέζουν τις επιχειρήσεις. Το κόστος μετακινήσεων αυξάνεται. Η αβεβαιότητα για την τουριστική σεζόν γίνεται μεγαλύτερη. Οι Ευρωπαίοι πολίτες περιορίζουν δαπάνες, ταξίδια και διαμονές.

Την ίδια στιγμή, στον δικό μας τόπο προστίθενται και άλλες προκλήσεις. Το νέο χωροταξικό πλαίσιο που διαμορφώνεται. Το εθνικό πλαίσιο για τα θαλάσσια πάρκα Ιονίου που βρίσκεται σε διαβούλευση και θα επηρεάσει άμεσα τον τρόπο ανάπτυξης, δόμησης και τουριστικής δραστηριότητας.

Όλα αυτά συνθέτουν μια περίοδο που δεν επιτρέπει αυταπάτες.

Δεν βρισκόμαστε μπροστά σε μια απλή δυσκολία.

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιστορική καμπή.

Και σε τέτοιες στιγμές οι κοινωνίες κάνουν πάντα μία από δύο επιλογές:

ή διαλύονται σε μικρές αντιπαραθέσεις,

ή ενώνουν δυνάμεις για να επιβιώσουν.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι ποιος έχει δίκιο στις μικρές μας διαφωνίες.

Το ερώτημα είναι αν αυτός ο τόπος θέλει να συνεχίσει να υπάρχει ως οικονομική και κοινωνική κοινότητα.

Οι λύσεις δεν είναι εύκολες, αλλά υπάρχουν.

Πρώτον:Σας διαβεβαιώνουμε ότι ο σύλλογος σαν μια ενιαία φωνή λειτουργεί ως θεσμικός συνομιλητής με τεκμηριωμένες προτάσεις προς τον δήμο, την περιφέρεια, το κράτος και τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς.

Δεύτερον: στρατηγική υποδομών. Χωρίς δρόμους, προσβασιμότητα, λιμενικές και αθλητικές εγκαταστάσεις, κανένας τουριστικός προορισμός δεν μπορεί να σταθεί στον διεθνή ανταγωνισμό.

Τρίτον: Επιζητούμε μια σύγχρονη τουριστική ταυτότητα. Ο τόπος πρέπει να αποκτήσει οργανωμένη προβολή, ψηφιακή παρουσία και στρατηγικό marketing.

Τέταρτον: Η συνεργασία μεταξύ επιχειρηματιών προάγεται μέσω του συλλόγου Όχι μόνο για οικονομικούς λόγους, αλλά γιατί οι επισκέπτες δεν αγοράζουν μόνο υπηρεσίες. Αγοράζουν εμπειρίες τόπου.

Πέμπτον: ενεργή συμμετοχή στη διαμόρφωση του χωροταξικού πλαισίου. Όποιος απουσιάζει από τη διαβούλευση, αποδέχεται σιωπηρά τις αποφάσεις των άλλων.

Και τέλος —ίσως το πιο σημαντικό—

πρέπει να ξαναθυμηθούμε ότι η επιχειρηματικότητα δεν είναι μόνο οικονομική δραστηριότητα. Είναι πράξη ευθύνης απέναντι στον τόπο.

Οι πρόγονοί μας έχτισαν κοινωνίες σε πολύ δυσκολότερες συνθήκες από τις σημερινές. Χωρίς ευρωπαϊκά προγράμματα, χωρίς σύγχρονα εργαλεία, χωρίς παγκόσμια δίκτυα.

Είχαν όμως κάτι που σήμερα κινδυνεύουμε να χάσουμε:

την αίσθηση του «μαζί».

Και επιτρέψτε μου να κλείσω με μια σκέψη.

Οι κοινωνίες δεν κρίνονται στις εποχές ευημερίας. Κρίνονται στις εποχές δυσκολίας. Εκεί φαίνεται ποιοι επιλέγουν να αποχωρήσουν, ποιοι να καταγγείλουν και ποιοι να χτίσουν.

Η ιστορία αυτού του τόπου δεν θα γραφτεί από τις συγκρούσεις μας.

Θα γραφτεί από το αν καταφέραμε —παρά τις διαφορές μας— να σταθούμε όρθιοι μαζί.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν υπάρχουν «δικοί μας» και «δικοί τους».

Υπάρχει μόνο ένας τόπος.

Και το ερώτημα είναι αν θα τον παραδώσουμε μικρότερο από αυτόν που παραλάβαμε ή αν θα αγωνιστούμε να τον κάνουμε ξανά ζωντανό.

Σας ευχαριστώ.

Μετά τιμής σεβασμού και εκτίμησης Στελλάτος Ελευθέριος πρόεδρος Ε.Ε.Τ.Β.Α Άτρος Κεφαλονιάς, δΙπλωματούχος Δημόσιας Διοίκησης, Msc PAEG, Πολ.Μηχανικός (με ειδίκ. στα έργα υποδομής), Ξενοδόχος, Founder & CEO / Consultant-Real Estate & Tourism Asset Management, Αγιογράφος.