Χωρίς λόγια....
«Ενώ βρισκόμουν στην έδρα και δίδασκα, η μαθήτρια […] μου εκσφενδόνισε πλαστικό μπουκάλι, γεμάτο με σοκολατούχο γάλα, το οποίο ήταν ανοικτό, με αποτέλεσμα να περιλουστούν τα ρούχα μου.
Η […] έκανε επίδειξη των οπισθίων της σε όλη την τάξη καθ’ όλη την ώρα του μαθήματος, ενώ δήλωσε ρητά ότι η στάση της αυτή είχε σκοπό να δείξει πως δεν υπολογίζει κανέναν, και ειδικότερα εμένα. Ο […] έσερνε τα θρανία και χτυπούσε τις καρέκλες στο πάτωμα με αποτέλεσμα να σπάσει η πλάτη μιας καρέκλας και με έβριζε με αχαρακτήριστα λόγια. Ο […] παρέμενε συνεχώς όρθιος και έβγαζε κραυγές ζώων.»
Από το υπόμνημα που είχε στείλει στους αρμόδιους φορείς -και στο υπουργείο Παιδείας- η Σοφία Χρηστίδου, η καθηγήτρια του 3ου ΓΕΛ Θεσσαλονίκης που έχασε τη ζωή της από αιμορραγικό εγκεφαλικό επεισόδιο, καταγγέλλοντας το bullying που βίωνε καθημερινά. Διευθυντή δεν είχε το γυμνάσιο; Προϊστάμενος δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δεν υπήρχε; Σχολεία είναι αυτά ή ζούγκλα; Τι σκατά έχει γίνει λάθος μ’ αυτή τη γενιά;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου