Ο ΠΑΡΑΝΟΪΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΤΑΖΗΤΟΥΜΕΝΟΣ

Δρ. Γαβριήλ Μανωλάτος

Καθηγητής Διεθνούς Οικονομίας και Ανάπτυξης

Η ανθρωπότητα παρακολουθεί για ακόμη μια φορά το ίδιο ζοφερό έργο, σε μια

σκοτεινή εποχή. Όχι επειδή δεν γνωρίζει την ιστορία της, αλλά επειδή οι ισχυροί του κόσμου

επιλέγουν συνειδητά να την επαναλάβουν.

Ένας αδίστακτος ηγέτης στην Ουάσιγκτον και ένας καταζητούμενος πρωθυπουργός στο

Τελ Αβίβ αποφάσισαν να παίξουν με τη φωτιά της ιστορίας. Ο πρώτος, ο Ντόναλ Τραμπ,

κυβερνά την ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη του πλανήτη σαν να είναι προσωπικό του

εργαλείο. Υποδεικνύει κυβερνήσεις, απειλεί λαούς, επιβάλλει τη θέλησή του σε ολόκληρες

ηπείρους. Και τι ειρωνεία! Επιζητεί Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης…

Ο δεύτερος, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, βαρύτατα κατηγορούμενος διεθνώς για

εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, αλλά και υπόδικος στην ίδια του τη χώρα, επιχειρεί να

επιβιώσει πολιτικά και να γλυτώσει τη φυλάκιση, μέσα από τη διαρκή πολεμική κλιμάκωση.

Η συμμαχία αυτών των δύο ανδρών δεν είναι απλώς μια στρατιωτική συνεργασία.

Είναι ένα επικίνδυνο ιστορικό φαινόμενο. Η σύμπραξή τους γεννά μια επικίνδυνη

πραγματικότητα. Ο κόσμος διολισθαίνει ξανά στον νόμο της ζούγκλας.

Ούτε διεθνές δίκαιο υπάρχει.

Ούτε Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών.

Ούτε καν η στοιχειώδης αίσθηση ότι η ισχύς πρέπει να υπακούει σε κανόνες.

Υπάρχει μόνο ο νόμος του ισχυρού.

Η νέα αιματοχυσία στο Ιράν αποτελεί την πιο πρόσφατη απόδειξη. Οι πρώτες ημέρες

των βομβαρδισμών έφεραν ήδη τραγωδίες που συγκλονίζουν τη συνείδηση του κόσμου. Ένα

σχολείο κοριτσιών μετατράπηκε σε ερείπια και δεκάδες παιδιά θάφτηκαν κάτω από τα

συντρίμμια. Οι εικόνες αυτές θα στοιχειώνουν για χρόνια τη μνήμη της ανθρωπότητας.

Δεν βομβαρδίζουν για να «απελευθερώσουν» κανέναν λαό. Οι βόμβες δεν φέρνουν

ελευθερία.

Φέρνουν μόνο νεκρούς.

Κι όμως, μπροστά σε αυτή την προαναγγελθείσα καταστροφή, η Ευρώπη μοιάζει

ανήμπορη και πολιτικά παραλυμένη. Κυβερνήσεις που άλλοτε διακήρυτταν αρχές και αξίες,

σήμερα σιωπούν ή ακολουθούν σαν μαριονέτες.

Πού είναι η δημοκρατική αντίδραση;

Πού είναι η φωνή των λαών;

Ο πόλεμος δεν είναι παιχνίδι.

Κανένας πόλεμος δεν είναι παιχνίδι.

Κάθε νέα σύγκρουση ανοίγει μια πόρτα που η ανθρωπότητα μπορεί να μην καταφέρει

να ξανακλείσει. Η ιστορία, μάς έχει διδάξει ότι οι μεγάλες καταστροφές ξεκινούν συχνά από

την αλαζονεία λίγων ανθρώπων που πιστεύουν ότι μπορούν να ελέγξουν τη φωτιά.

Χθες ήταν η Βενεζουέλα.

Σήμερα είναι το Ιράν.

Αύριο ποιος θα είναι;

Η Κούβα;

Η Γροιλανδία;

Ο Καναδάς;

Η διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Ή μήπως μια γενικευμένη σύγκρουση που θα αποτελέσει τον πρόλογο ενός τρίτου

παγκόσμιου πολέμου;

Όταν οι επόμενες γενιές ανοίξουν τα βιβλία της ιστορίας, οι σελίδες αυτές δεν θα είναι

απλώς γραμμένες με μελάνι.

Αν οι λαοί του κόσμου δεν υψώσουν τη φωνή τους, η ιστορία θα συνεχίσει να γράφεται

με τον ίδιο τρόπο.

Όχι με μελάνι. Αλλά με βούρκο και αίμα πάνω σε ματωμένες σελίδες.

Η σημερινή σιωπή της διεθνούς κοινότητας θυμίζει επικίνδυνα την εποχή που η

ανθρωπότητα παρακολουθούσε ανήμπορη τις επιθετικές ενέργειες των ισχυρών, λίγο πριν ο

κόσμος βυθιστεί στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο…